Offenbach: Orphée aux enfers. Yann Beuron (Orphée), Natalie Dessay (Eyrydice), Laurent Naouri (Jupiter), Jean-Paul Fouchécourt (Aristée/Pluton), Ewa Podles (Opinion publique), Patricia Petibon (Cupidon), Jennifer Smith (Diane), Véronique Gens (Vénus) e.a. met het Ensemble van de Opéra Lyon en het Grenoble kamerorkest o.l.v. Marc Minkowski. EMI 556.725-2 (2 cd’s, 110’06”). 1997

De Orfeus van Offenbach en zijn librettist Halévy is een heel ander iemand dan de Orfeus van Monteverdi en Gluck; hetzelfde geld trouwens voor Eurydice. Orfeus is een idioot zonder enig talent die wanhopig probeert om van de sarrende sloerie Eurydice af te komen. De Openbare Mening wordt tegenover de verveelde en lamlendige goden geplaatst (karikaturen van de leden van de regering) en hun baas (Napoleon III) wordt belachelijk gemaakt vanwege zijn lelijkheid en domheid.

Bij het verwerken van het libretto schiep Offenbach een Franse operette die vrijwel uniek in zijn soort is omdat er feitelijk geen saai moment is, geen platte grap in voorkomt en geen slappe melodie. Het bekendste fragment is uiteraard de ‘galop infernal’ die beter bekend werd als de ‘can-can’ en waarop uitstekend kan worden gedanst. Natuurlijk zijn er veel meer fraaie momenten, zoals Jupiters ‘zoemende’ gedaanteverwisseling in een vlieg en Pluto’s explosieve opkomst in de tweede akte. Elk van de veertien rollen heeft wel één showmelodie, meestal in parodistische vorm van Mozart tot en met Wagner.

Eén der mooiste uitgaven van het werk was die uit Toulouse van Michel Plasson (EMI 749.647-2), maar deze nieuwere opname heeft een lichtere en helderder toets en is gebaseerd op de met Pelly uitgewerkte versie van Minkowsky die teruggaat tot de oorspronkelijke uitgave uit 1858 met vier volledige aktes met wat selecties uit de herziening uit 1874.

Ster van het voortreffelijke ensemble is zonder enige twijfel de uitgelaten Eurydice van Natalie Dessay die zorgt voor een heel geestige toets en die heel behendig en vlot klinkt. Op en top komedie is het resultaat. Haar partner Yann Beuron is ook vrijwel ideaal en het hele werk schuimt met veel flair en panache als champagne.