Yuja Wang pianorecital. Chopin: Pianosonate nr. 2 in Bes op. 35; Ligeti: Uit  band I Etudes ‘Fanfares’; uit band 2 ‘Der Zauberlehrling’; Liszt: Pianosonate in b; Scriabin: Pianosonate nr. 2 ‘Sonate fantasie’ op. 19. Yuja Wang. DG 477.8140 (74’17”). 2008

Het was pas de uitzending op Arte van het openingsconcert van het Luzern festival 2009 in maart ’10 dat me ogen en oren liet openen voor het bijzondere optreden van de Chinese pianiste Yuja Wang met het festival orkest onder Abbado in Prokovievs Derde pianoconcert. Dat was namelijk een optreden van de minder alledaagse soort.

Achteraf ga je op de site van de pianiste en Wikipedia op zoek naar nadere gegevens. Het gaat om een jongedame die 10 februari 1987 in Bejing werd geboren, van haar zevende tot haar tiende daar ook met haar muzieklessen begon, toen ze 14 was naar Canada vertrok ‘om Engels te leren’ en in Calgary naar het conservatorium te gaan. In 2006 ging ze verder piano studeren bij Gary Graffman, bekend als leraar van Lang Lang, aan het Curtis Institute in Philadelphia. In 2003 had Wang al haar Europese debuut gemaakt in Zwitserland, in 2008 kreeg ze bij DG een contract voor vijf cd’s, waarvan dit de eerste is. Hij zal bij velen, ook bij mij, wat aan de aandacht zijn ontglipt.

De Chinese moet een echt wonderkind zijn geweest en gelukkig kan ze hier haar groei vanuit dat stadium in alle opzichten bewijzen. Ze is inmiddels ook uit de gevarenzone van het strovuurtje lijkt. Het programma dat ze voor haar cd debuut uitkoos (of dat haar deels werd aangeraden of opgelegd) doet natuurlijk primair een beroep op haar pianotechnische capaciteiten. Daarmee is het uitstekend in orde, wat tegenwoordig bij de aanstormende jongeren niet zo’n bijzonderheid meer is. Dat ze een voorkeur heeft voor turbulente en dramatische muziek kan ze laten blijken in dit contrastrijke recital. Eigenlijk het beste toont ze dit aan in de grillige sonate van Scriabin waarin de sfeercontrasten van rustig verdroomd tot hemelbestormend mooi uitkomen. Zo kan men de gewenste sfeer van de Baltische zee proeven. In de beroemdste sonate van Chopin, die met de treurmars, kan ze het ook met de besten opnemen. Het element van Poolse trots is onderhuids steeds aanwezig. Geen spoor van de dandy componist uit de Parijse salons, maar van een veelzijdige grootheid die tot in de finesses recht wordt gedaan. Grote virtuositeit wordt gecomplementeerd met grote verfijning. Natuurlijk maakt de treurmars indruk, maar let op het geconcentreerde Elysische trio. Het aangename is dat haar spel zo eerlijk, onbedorven en zonder enigerlei gemaniëreerdheid klinkt. Voor de Etudes van Ligety toont ze ongelooflijk veel begrip en de Sonate van Liszt begint fraai gearticuleerd. De combinatie van veel gewicht en nadruk enerzijds en een haast luchtige wendbaarheid zorgen voor veel contrast. Het eerste cantando espressivo zingt meteen quasi losjes. Ook het andante middengedeelte klinkt met de juiste terughoudendheid en de climax aan het slot is vol Lisztiaans drama. Wat ook veel aan het succes bijdraagt is de volle, levensechte pianotoon. De Hamburgse Friedrich Ebert Halle bracht in het verleden ook al zulke prachtig klinkende opnamen van Michelangeli en Zimerman voort. Een haast ongelooflijk mooi debuut dat op zichzelf moet worden beschouwd en dat doet verlangen naar meer. Bekijk vooral ook haar geweldige handen op de achterkant van het boekje. Een nieuwe Argerich?