GLUCK: IPHIGENIE EN TAURIDE

Goethe’s toneelstuk rond de verheven figuur Iphigenia was in de ogen van Schiller ‘verteufelt human’. In hetzelfde jaar waarin de prozavorm van dit klassieke werk verscheen – 1779 – verscheen ook een tragédie-opéra van Gluck in het Frans. Menig Gluckkenner beschouwt het als zijn beste werk en Schiller was dus niet de enige die achteraf diep onder de indruk raakte. Al generaties lang verlangt het publiek nog uitsluitend naar de operavorm en besliste in dit geval dus tegen Goethe.

Waarom dat zo is, wordt met name duidelijk gemaakt in de voortreffelijke uitvoering door Gardiner (Philips 416.148-2, 2 cd’s). De aandacht gaat hier vooral uit naar het spanningsveld tussen libretto en muziek. Meer nog dan in Glucks Orfeo treffen hier de breedte en de grandeur, de felheid van de declamatie, de intensiteit waarmee de situaties rond Iphigenia en Orestes zijn uitgebeeld en dus naar de ultieme integratie van muziek en drama. Een nobele realisatie van een opmerkelijke opera.